Odstawiła butelkę.

13
– Wręcz przeciwnie. Bardzo smutnego. Mam tu pacjentkę, która co rano, budząc się,
fala zimna.
– Zrozumiał?
– wodnego) nie uświadczysz, i tylko mętnie prześwituje plama Rubieżnej.
– Jak ci się widzi pan Avalon w roli podejrzanego?
obiektywnie. Nie kłamała. Skromny budżet Bakersville pozwalał na utrzymanie jednego
9
Klasztor, białościenny i wielogłowy, był widoczny niemal z każdego punktu miasta,
pod mężczyzną poleżysz.
dokumentów piętrzących się na porysowanym dębowym biurku.
Mówiąc o Dannym, używał czasu przeszłego, co wydawało się stosowne, ale jednocześnie
Rainie nie musiała mówić nic więcej. Quincy zrozumiał. Taki wyrok oznaczał zakaz
to samo. Bardziej pasował jej do Heinekena, ale człowiek uczy się całe życie.

- Nie, z pani ojczymem.
- Nie. Zrozumiałem, dlaczego nie chciałaś wybrać się tam ze mną. Gdyby Badacz Łańcuchów zobaczył mnie z tobą,
w Lustro Prawdy i odpowiedzieć na jedno pytanie. Brzmiało ono: "Co trzeba zrobić, aby być sobą?"... Najpierw
Westchnął ciężko i z desperacją wzburzył włosy dłonią.
Skąd się wziąłeś?! Słowa te wypowiedział, a właściwie wykrzyczał (zapewne z powodu przyzwyczajenia do hałasu)
- Ale nie mogę cię zapewnić, iż potrafię wówczas sprawić, że powrócimy z Nieznanego Czasu. Mogę ci za to
- To znaczy komu?
Buzia małego była mokra od łez. Wyciągnął rączki do Tam-my, która na ten widok przeżyła potężny wstrząs - kolejny w ciągu zaledwie kilku minut. Henry do tej pory nikogo nie rozpoznawał! Serce podskoczyło jej w piersi z radości.
- Może to cię zdziwi, ale nie jestem zupełnie pozba¬wiony wrażliwości.
Mark tylko się uśmiechnął i spojrzał na zegarek.
można naprawdę być dorosłym, jeżeli naprawdę nie było się dzieckiem...
- Nie, zostanę w hotelu. Proszę przyjechać po mnie i chłopca jutro o jedenastej rano. Lecimy o drugiej po po¬łudniu.
Tammy upuściła plecak na podłogę, w ułamku sekundy znalazła się przy łóżeczku i porwała chłopczyka w objęcia. Wtuliła twarz w jego włoski. Dopiero teraz uwierzyła w to, co powiedział Mark. Rzeczywiście miała siostrzeńca. Henry istniał naprawdę, można było go dotknąć.
- Och, nie tylko ty byś brał. - Na jej wargach znowu zaigrał uśmiech, tym razem uroczo przekorny. - Jestem du¬żą dziewczynką, Wasza Wysokość, i wiem, czego chcę. - Na
- To prywatny list, nie będę ci powtarzać jego treści - odparła z irytacją.